Przynajmniej raz w roku, w okresie wielkanocnym, przyjąć Komunię Świętą.

Jan Paweł II w „Liście do dzieci” napisał: „niezapomnianym spotkaniem z Panem Jezusem jest bez wątpienia Pierwsza Komunia Święta”. Ze wzruszeniem wspominał ten dzień swojego życia. Podobnie większość przyjmujących po raz pierwszy Jezusa doświadcza radości i pragnie przyjmować Go jak najczęściej. Co dzieje się potem? Ze smutkiem trzeba sobie uświadomić fakt, że wielu ochrzczonych nie uczestniczy w niedzielnej Eucharystii, a jeszcze większy procent rezygnuje ze spowiedzi i Komunii Świętej.

    

W obowiązującej obecnie wersji przykazań kościelnych, trzecie z nich brzmi: „Przynajmniej raz w roku, w okresie wielkanocnym, przyjąć Komunię Świętą”. Przykazanie to określa minimum w przyjmowaniu przez wiernych Ciała i Krwi Pańskiej oraz wskazuje najwłaściwszy do tego czas.

    

Jak ważne jest przyjmowanie Komunii Świętej świadczą słowa Jezusa: „Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki” (J 6,58).


Trzecie przykazanie kościelne ukazuje program absolutnego minimum bycia katolikiem, który co najmniej raz w roku jednoczy się z Chrystusem Eucharystycznym. Duchowość minimalistyczna to „najniższy szczebel” życia duchowego, wymaganie chroniące przed całkowitym zerwaniem więzi z Bogiem. To swego rodzaju linia demarkacyjna między byciem katolikiem a „wyłączeniem się” ze wspólnoty wiernych przez świadome zerwanie jedności z Chrystusem i Kościołem. „Kościół zobowiązuje wiernych do uczestniczenia w niedziele i święta w Boskiej liturgii i do przyjmowania Eucharystii przynajmniej raz w roku, jeśli to jest możliwe w Okresie Wielkanocnym, po przygotowaniu się przez sakrament pojednania”. Jeśli katolik bierze czynny udział w sakramentalnym życiu Kościoła i często przystępuje do Komunii św., to omawiane przykazanie daje mu przestrzeń do miłości i stanowi punkt wyjścia w drodze do świętości.

 

Ewentualna jedna w roku Komunia Święta ma być przyjęta w okresie wielkanocnym. W liturgii Kościoła Rzymskokatolickiego okres wielkanocny rozpoczyna się w Wigilię Paschalną rozpoczynającą obchody Zmartwychwstania Pańskiego. Okres komunii wielkanocnej kończy się w Uroczystość Trójcy Przenajświętszej.

    

Praktyka Komunii św. wielkanocnej odwołuje się do Ostatniej Wieczerzy Chrystusa z uczniami z okazji święta Paschy, kiedy to ustanowił On sakrament Eucharystii. Wskazuje na ścisły związek Wielkanocy i Eucharystii, które uobecniają śmierć i zmartwychwstanie Jezusa oraz stanowią centrum życia liturgicznego i sakramentalnego Kościoła. Wielkanoc jest najważniejszą uroczystością roku liturgicznego, a Eucharystia najważniejszym sakramentem - źródłem i szczytem życia chrześcijańskiego. Eucharystia jest „Sakramentem sakramentów”, Wielkanoc zaś „Uroczystością uroczystościDlatego, jeśli ktoś tylko raz w roku przystępuje do Komunii Świętej, powinien to czynić w tym najważniejszym okresie roku liturgicznego.

    

Zapytajmy: Czy znamy prawdziwą wartość Eucharystii i czy właściwie przygotowujemy się do niej? Czy pragniemy częstego posilania się Eucharystycznym Pokarmem?

    

Zapamiętajmy: „Trzecie przykazanie kościelne (…) określa minimum w przyjmowaniu Ciała i Krwi Pańskiej w związku ze świętami wielkanocnymi, które są źródłem i centrum liturgii chrześcijańskiej” (KKK 2042). „Każdy wierny po przyjęciu Najświętszej Eucharystii po raz pierwszy ma obowiązek przyjmować ją przynajmniej raz w roku” (KPK kan. 920 § 1).